BELKİ DE BEN KÖTÜ BİRİYİMDİR - varoluşsal kriz

"O zaman sende kendi kendini yargılayacaksın" dedi kral. "Bu çok zor bir iştir. Kişinin kendisini yargılaması, başkasını yargılamasından çok daha zordur. Eğer kendini doğru bir biçimde yargılamayı başarırsan, gerçek bir bilgesin demektir."

Bazen bir kişinin yanında, bazen dört kişinin arasında, bazen de bir oda dolusu insanın içinde ne kadar tuhaf, ilginç, mükemmel ve bir o kadar acınası insanlar olduğumuzu düşünürüm. Kendimi kimi zaman ne kadar üstün ve olduğumdan çok daha iyi biri olarak gördüğümü düşünürüm. Başkalarının olumsuz davranışlarını eleştirirken bulurum kendimi; hemen ardından bu eleştirilerim yüzünden ne kadar tutarsız olduğumu görür, utanırım. Etrafımdaki insanların, bana yakın ya da uzak olmaları fark etmeksizin, beni nasıl bir girdabın içine çektiğini düşünürüm. Aklıma çürük bir portakalın etrafındaki portakalları zehirleyip yok ettiği gelir. Bazılarımız o çürük portakal gibi.

Ahh...

Ben hep düşünürüm; çoğu zaman düşüncelerimin esiri olur, bu döngüden kurtulmak için hiçbir şey yapmam. Ama bazen kendimi toparlar, yukarı doğru bir sıçrayış yapar, kendimi sorgular ve değişmek için var gücümle savaşırım. Tüm bu çabaya rağmen bu durum beni nasıl bir insan yapar? İyi olmak için çabalayan ama yine de kötü biriysem ne olur?

Ne demişti kral:
"Eğer kendini doğru bir biçimde yargılamayı başarırsan, gerçek bir bilgesin demektir."
Bu ağırlığın altında ezilmeden nasıl durabilirim?

Sevgiler,  Simya ❤