Bazen bir kişinin, bazen dört kişinin, bazen bir oda dolusu insanın içinde ne kadar tuhaf, ilginç, mükemmel ve bir o kadar acınası insanlar olduğumuzu düşünürüm. Kendimi kimi zaman ne kadar yükseklerde ve çok çok iyi gördüğümü düşünürüm. İçimden başkalarının olumsuz davranışlarını eleştirirken bulurum kendimi ve hemen arkasından bu söylediklerim için ne kadar tutarsız ve kötü biriyim diye düşünürüm.
Etrafımda olan insanların, yakın veya uzak olduğum fark etmeksizin, beni nasıl bir girdabın içine çektiğini düşünürüm. Eleştirdiğim ne varsa bir bir onları yaptığımı düşünürüm. Aklıma; çürük bir portakalın durdukça etrafındaki portakallara zehrini nasıl saçtığını ve yavaş yavaş onları da kendine nasıl benzettiğini getiririm. Ben hep düşünürüm ve çoğu zaman düşüncelerimin esiri olur, durumdan sıyrılmak için bir şey yapmam. Fakat bazen yukarı doğru zıplar, kendimi sorgular ve değiştirmek için var gücümle savaşırım.
Bu çabaya rağmen bu durum beni nasıl bir insan yapar? Peki ya ben, iyi olmak için çabalayan fakat kötü biriysem? Bunun ağırlığında nasıl ezilmeden durabilirim ki?
Sevgiler, Simya ❤
Yine beni anlatan, kelimelerinde kendimi bulduğum yazılarından biri😊
YanıtlaSilNasıl güzel ifade etmişsin. Kötü birisi değilsin orada bir anlaşalım. Seni birazcık tanıyan biri olarak söylüyorum.
Bazen inişli çıkışlı zamanlarımız oluyor. Bazen çok çok iyiyiz bazen de modumuz aşırı düşük oluyor.
Ben pek eleştirmiyorum insanları. Önceleri çok yapıyordum. Tabii ki kızdığım şeyler oluyor, tepki gösterdiklerim ama pek karşımdaki insana kötü bir şey söylemek istemiyorum. Empati yapmaya çalışıyorum, gerçi bunun fazlası da zarar, o da ayrı konu.
Şu konuda sana kesinlikle katılıyorum, negatif enerjili insanlardan uzak durmak gerekiyor, zehrini sana da saçıyor kesinlikle.
Çok güzel yazmışsın balımmm😍😘