HAYIR DEMENİN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ/ MAHALLE KAHVESİ

 Bu yazıyı "2025'ten Öğrendiklerim" başlığı altında yer alacak şekilde planlamıştım. Küçük bir sarsıntıyla şöyle oldum: "Dur bir dakika, neden sadece bir yıl özelinde sınırlandırmalıyım ki?" Son üç yılımın verilerini bir araya getirmek arşivim için daha iyi olur.

HAYIR DEMENİN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ

İlk "hayır" dediğiniz günü hatırlıyor musunuz? Kendi tercihleriniz ve istekleriniz doğrultusunda söylediğiniz ilk hayırınızı... Nasıl bir histi?
Geçmişten günümüze sistemin, kendimizden başka herkesi memnun etmemize odaklandığının bilincine varmak 30'larımda mümkün oldu. Ergenlik dönemimde herkese "hayır" dediğim dönemden her şeye "evet" dediğim bir döneme geçişimin ve ikisi içindeki temel sorunun, kararlarımın ortasının olmayışı olduğunu fark ettim. (Her şeye hayır demek pek mantıklı değil haliyle.)
Dolayısıyla kendi isteklerimiz doğrultusunda "hayır" demek müthiş bir güçtür; ancak tepki olarak "hayır" demenin sonu muhtemelen yorucudur. İkisi arasındaki ayrımı yapabilmek ve ona göre kararlar verebilmek, kendi özelimde en mantıklı olanıydı.

"RAHATLIK İŞİ ÇÖZER"

Dramatik ve duygusal olarak duş almayı planlamışken suyun bir sıcak bir soğuk olmasıyla şoklanınca gelen bir öfke patlamasının arkasından, "Ben neden her halta bu kadar öfkeleniyorum?" gibi bir farkındalık kazandım. Evet, duşta. E zaten en önemli fikirler çoğu zaman ya banyoda ya da tuvalette gelmez mi? Benimki doğru bir örnek olabilir mi emin değilim fakat alakasız yerlerde gelen farkındalık patlamalarından hoşlanıyorum.
Atalardan bizlere aktarılan bazı özellikler vardır hani; benim özelliklerimden birisi de bir anda yükselip anında durulmamdı. Neyse ki Joseph Murphy’nin söylediği gibi "rahatlık işi çözer" düşüncesini beynime öyle bir kazıdım ki gündelik hayatta kendimi frenliyorum. Bazen frenlerin tutmadığı oluyor, zaten kim yüzde yüz sakin olmak ister ki? Bazı durumlar tepkiyi hak eder. Dozunda.

DENGE ESASTIR

10-12 sene önce düşünce gücünün etkilerine fena halde kafayı takmış ve her sabah ve akşam kendimi, daha doğrusu bilinçaltımı programlamaya karar vermiştim. Uzunca bir süre idare ettim etmesine; ancak eksik bilgiler ve kendimi yeterince geliştiremememle birlikte bir süre sonra bunu bıraktım. Bu tür şeyler -bedensel sağlık ya da bir dil öğrenmek gibi- düzenli olmadığında ve yaşam tarzı haline gelmediğinde etkili olmuyor. Dolayısıyla eski halinize dönmeniz, verilen hızlı kiloların daha hızlı bir şekilde geri alınması gibi ışık hızında gerçekleşiyor.
Joseph Murphy'yi tam o zamanlarda keşfetmiştim. Sonrasında okuduğum bazı kitapların, türü ne olursa olsun bir yerlerde ortak noktada buluştuklarını fark ettim: Denge. Fazla fedakârlık, birini çok sevmek, fazla düşünmek, fazla beklentiye girmek... Sorun hiçbir zaman birilerini sevmemiz, fedakâr olmamız veya değer vermemiz olmadı. Sorun her zaman bu duyguları abartılı yaşamamızdı.
Ne fena; bunu keşke evliliğim sürecinde düşünebilseydim. Belki böylece evliliğimi erkenden bitirip şu anki hayatıma daha hızlı giriş yapardım.

PİŞMANLIKLAR ve GERİYE KALANLAR 

Her ne kadar pişmanlıklarımı aza indirmeye çalışsam da aklımda hayatımın farklı versiyonları ya da "Bazı kararlar erken verilseydi nasıl olurdu?" düşüncesi dönüyor. Elimde değil. Şunun farkındayım ve asla inkâr etmiyorum: Er ya da geç her şey olması gerektiği gibi oluyor. Bunun ne 10 sene ne de 3 sene önce olmasının peşine düşmenin, ne geçmişi değiştirmek gibi büyük bir gücü var ne de şimdiye bir katkısı... 

GELECEK PLANLARIM ve KONTROL UCUBELİĞİ

Bir hevesle söylediğiniz planlarınızın güme gittiği anlar oldu mu hiç? Olmadıysa şanslı azınlıktansınız. Ben o azınlıktan değilim ne yazık ki ve bildiğim tek bir şey var; o da bir şey gerçekleşene kadar çenemi kapalı tutmam gerektiği.  

Bir diğeri ise gündelik hayatta planlı hareket etmemek. Kontrol ucubeliğini bir kenara bırakmak benim için oldukça zordu. Zamanında terapistimle yaptığım görüşmelerden yastık altı yaptığım bilgiler ve okuduklarımın katkısıyla şunu diyebilirim: Her şey kontrol edilemez.

Peki ya sen?

Sevgilerimle,  Simya